بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘روزنوشت’

جای خالی اندیشه

۲۷ خرداد ۱۳۹۳ بدون دیدگاه

در میان انبوهی از اطلاعاتی که روزانه میان ما رد و بدل می شود خیلی را باید به دور انداخت. چون ما نه نیازی به آنها داریم و نه ظرفیت نگهداریشان. از میان این همه اطلاعات فقط کمی به درد می خورند. روزنامه، اینترنت، تلویزیون و رادیو همیشه ما را با خیل زیادی از اطلاعات مواجه می کنند. در این میان کسانی باید در هر زمینه‌ای که تخصص دارند این خیل عظیم را برای ما شکل دهی کنند. در واقع آنها را در چارچوبی طرح ریزی کنند. این افراد کسانی هستند که به داشته‌ها و دانسته ها به عنوان بخشی از روند کلی می نگرند. آنها باید قطعات پازل‌ها را به هم نزدیک کنند تا ما به دیدی کلی از رویدادها برسیم.
تحلیل‌گران اجتماعی با استفاده از ابزارهای مختلف سعی دارند مردم را از آن چیزی که در جامعه آنها در جریان است با خبرسازند. اکثر مردم با وجود آنکه سعی می کنند از حوادث پیش آمده برای خود تحلیلی درست کنند که این روندها را توجیه کنند اما اکثرا به دلیل نداشتن اطلاعات کافی معمولا دچار خطای تحلیل می شود.
اکنون در جامعه ما نیز با وجود آنکه ما در میان هجمه‌ای از انبوه اطلاعات قرار داریم اما سطحی نگری بسیار وسیعی در بین مردم شیوه پیدا کرده است. از  نوع داده‌ها و از  نوع تحلیل‌های حاصل در جامعه به راحتی می توان فهمید که جامعه ما در یک خلای از کمبود اندیشه سیر می کند. همین جامعه اطراف خودتان را کمی دقیق‌تر بنگرید. مردم به مدد تکنولوژی به آخرین اخبار دسترسی فوری دارند. از فیس بوک گرفته تا واتس‌اپ همه اطرافیان به آنها مجهز شده اند. معمولا در طول روز از دورترین تا نزدیک ترین نقطه جغرافیایی همه نوع اطلاعات بین آنها رد و بدل می شود. از نوع دینی گرفته تا آیات تا اسرایلیات همه و همه بدون کمترین دقتی آنها را به خورد هم دیگر می دهند و خوشحال از اینکه در جریان اطلاع رسانی آنها دستی داشته اند. اما دریغ و افسوس که اکثرا این همه اطلاعاتی که رد و بدل می شود فقط دانسته‌های ما زیادتر می شود. این همه چیزی به دانش و خرد ما نمی افزاید.
اندیشه و خردورزی در میان انبوه اطلاعاتی که دریافت می شود کمترین سهم را در این انبوه دارد. کمتر مطلبی در اینترنت که مورد توجه عام قرار گیرد وجود دارد که مخاطب را دعوت به اندیشیدن کند. البته از مقداری کمی از تحلیل ها و نقدهای خردمندانه‌ای که توسط برخی روشنفکران و روشنگران جامعه تولید می شود نیز باید یادی کرد. هر چند تعداد آنها انقدر محدود و ناچیز است که در سیل خروشان اطلاعات روزمره حتما گم خواهند شد. این کمبود اندیشه نقادانه و خردمحور  باعث می شود که مردم فقط براساس اطلاعات و داشته های لحظه‌ای فکر کنند و بر همان اساس تصمیم‌گیری کنند. این باعث می شود که جامعه دچار سردرگمی و عدم درک درست رویدادهای اجتماعی شود.
آنچه که باعث شد این چند پاراگراف را بنویسیم رنج و اندوهی است که مدتی است بر دوشم سنگینی می کند. آن را حاصل خلا اندیشه در جامعه و نبود شرف نگری میان عوام و خواص می دانم. هیچ نمی خواهم در مصادیق وارد شوم اما آنچه که سربسته می توانم بگویم این است که ما دیر متوجه اشتباهاتمان می شویم و اشتباهات مشابه را بارها و بارها تکرار می کنیم بدون آنکه قبل از آنها به فکر بنشینیم.

۰۶/۱۷/۲۰۱۴

Categories: فارسی Tags:

گفتگو با وب سایت وشدلانی دیوان

۱۵ آبان ۱۳۹۲ ۲ دیدگاه

افقی که برای آینده سایتتون در نظر دارید؟

افقی که در نظر دارم مطالبی متنوع تر و پر محتواتر بنویسم

سایت وشدلان دیوان

سایت وشدلان دیوان

متن مصاحبه در سایت وشدلان

مادر خشمگین ما

۶ مهر ۱۳۹۲ بدون دیدگاه

مادر خشمگین ما آرام گیر. آرام باش. آرام ما باش. آرامش ما باش. این روز‌ها آنقدر خشم خود را برافروختی که «آواران» را بر سر فرزندانت آوار کردی. آرامش ما، آرام ما باش. برای کودکان برآشفته‌اند «لیلو»بخوان و برای در خاک خفتگانت کمی «لیکو».
مادر ما چه بر دل داشتی که بر رویش سنگینی می کرد و از دل دریاییت غم‌باد برآمد؟ آرام باش، بی غم مادر.

آواران

آواران

کم نویسی

۴ مهر ۱۳۹۲ بدون دیدگاه

گاهی وقت‌ها همه چیزی محیای نوشتن است الا حس و حال یا بهتر بگویم وقت شاید. این مدت سوژه‌های فراوانی برای نوشتن وجود داشت که به دلایلی معذوریت‌های زمانی و گرفتار شدن در جاهای دیگر از نوشتن درباره‌ آنها باز ماندنم.

این نوشته برای این است که عریضه‌ی این وبلاگ خالی نباشد. همچنین جهت اعلام وجود در کنار سایر دوستان و نویسندگان این چند خط را می نویسم. هرچند امسال ، اخیرا، برای خودمان مشغولیت جدید خلق کردیم اما امید به نوشتن در ما هنوز موجود است. البته لازم به یادآوری است که ننوشتن یا به عبارتی کم نوشتن دلیلی برای نخواندن نیست. اکثر مطالب دوستان را دقیقا می خوانم. اگر دنیا امان داد دل در گرو نوشتن دارم.

پی‌نوشت‌ها:

۱. شروع سال جدید تحصیلی را به همه کوششگران عرصه تعلیم و تربیت تبریک می‌گویم

۲. تسلیت به خاطر کشتن شدن برخی از مردم بلوچ در آواران به دلیل زلزله اخیر

۳. محکومیت اهانت به ساحت زنان بلوچ، هر چند این سخنان آنقدر نچسب به زنان بلوچ است که ضرورتی حتی برای بیان آن وجود ندارد.

Categories: فارسی Tags:

چند نکته درباره مدیریت شهری – به مناسبت شروع کار شوراها

۳ شهریور ۱۳۹۲ بدون دیدگاه

مدتی پیش سلسله مقالاتی درباره‌ی مدیریت شهری و اصول آن با تکیه بر مدیریت شهرهای کوچکی مانند شهرهای این استان نوشتم. امروز قصد دارم درباره‌ی مدیریت شهری و چند نیاز اساسی شهرهای این استان با ذکر مثال کمی حرف بزنم. چون هفته آینده شروع به کار شوراهای دوره جدید است ذکر این نکات خالی از فایده نیست. البته به شرطی که گوش شنوایی آن طرف باشد.

  • زیاد متوقع نباشید

ابتدا باید بگویم که نباید زیاد از نهاد شورا متوقع باشیم. دلایل زیادی برای این حرفم دارم مهمترین آن ضعف قانونی در نهاد شورا است. با آن که به ظاهر باید برای مدیریت، زیبایی و بهداشت شهر این نهاد کارهایی انجام دهد ولی عملا بیشتر به عنوان نهادی مشاور در این زمینه‌ها است کمتر ناظر و مجری. اما با همین اختیارات هم می توان کارهایی بزرگی کرد، این بستگی به داریت و خلاقیت اعضا و شهردار آن مجموعه برمی گردد.

این مقطع زمانی که بودجه جاری سال قبل مصوب شده باید شهرداری و شورا مطابق برنامه‌های قبلی به کارشان حداقل تا پایان سال ادامه دهند. اگر هم تصمیم به تغییر و تحول در سیستم مدیریت شهری دارند باید آن را در بودجه نویسی سال آینده و حتی سال‌های بعد مد نظر داشته باشند.

  • پول حرف اول

دردی که گریبان گیر اکثر طرح‌های کشور در این یکی دو سال اخیر شده مسایل اقتصادی یا به عبارت دیگر پول است. شهرداری‌های به خصوص در شهرهای استان سیستان و بلوچستان نتوانسته‌اند یک سیستم درآمدزایی دایمی برای مدیریت شهری دست و پا کنند. حتی وضع در برخی از شهرها چنان وخیم بوده که شهرداری مجبور به فروش دارایی‌هایی خود برای تامین حقوق پرسنلی و کارگری شدند. مثلا در همین ایرانشهر خودمان تقریبا ۱۰ درصد منبع تامین بودجه حاصل از فروش مایملک شهرداری بوده است. شوراهای جدید باید در یک برنامه میان مدت طرح‌هایی آماده کنند که بتوانند برای شهر و شهرداری منابع جدید مالی خلق کنند.

  • سطل آشغال فراموش نشود

گاها بعداز ظهرها اگر فرصتی باشد همراه دوستان یا خانواده سعی می کنید در شهر چرخی بزنیم. گردش بدون خوردن و نوشیدن میسر نیست. خوب خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها دارای زباله‌هایی هستند که باید دور ریخته شوند. حالا داستان تازه شروع می شود. اگر شما سرتاسر شهری مانند ایرانشهر را بگردید به ندرتی  شاید در خیابان‌های مرکزی شهر یکی دو تا سطل زباله پیدا کنید. حال شما هی باید روی در و دیوار بنویس شهر ما خانه ما!!! یا مثلا در مدارس به بچه‌هاتان یاد دهید که در خیابان آشغال نریزید. بجز زاهدان و با تخفیف چابهار در سایر شهرها این استان سطل‌های جمع‌آوری زباله یکی از نایاب‌ترین چیزهایی است که در سطح این شهر شما می توانید پیدا کنید. من پیشنهادم به شورا‌ها و شهرداران جدید این که در اولین قدم در هر خیابان و محله‌ای این سطل‌های جمع‌آوری زباله‌ها را قرار دهند. این کار نه تخصص زیادی نیاز داره و نه نیازمند مطالعات آنچنانی هست. حداقل در اولین قدم ما زمینه‌های زیبایی سازی شهر خودمان را آماده کنیم.

  • مشارکت مردم

مردم ما خیلی خوب هستن ولی این خوبی و مشارکت اجتماعی آنها مقطعی هست. یعنی مثلا در زمان مشخص حاضرند مسئولیت اجتماعی خود را انجام دهد و بعد از آن را به عهده دولت یا سایر مسئولین می‌گذارند. در صورتی که باید مردم ما در جامعه حضور فعال و پرسش‌گری داشته باشند. البته در این بین باید به نقش واسط رسانه‌ها برای افزایش آگاهی عمومی نیز باید اشاره کرد. یک فکر اشتباهی که معمولا در ذهن مردم جامعه نفوذ کرده این هست که ما عده‌ای را برای کارهایی انتخاب کرده‌ایم و دیگر نیازی به حضور و نظارت ما نیست. در صورتی که برای داشتن یک جامعه پویا فعال بودن بدنه اجرایی و نهادهای مدنی یکی از ضرورت‌ها است.

  • تئوری یک درصد

زمانی با دوستی درباره موفقیت یا توانمندی شورای جدید شهر ایرانشهر گپ و گفتی داشتم. من برای او یک تئوری شخصی برای موفقیت آنها تعریف کردم. اسم تئوری را هم گذاشتم یک درصد. شرح فرضیه‌ی این تئوری این است که اگر هر کدام از منتخبین که هفته آینده به عضویت شورا در می آیند بتوانند یک درصد از کسانی را که به آنها رای داده‌اند به مدت یک درصد سال در زمینه مدیریت شهری مشارکت دهند آنها موفق خواهند شد. در توضیح این فرضیه باید بگویم که ما مردم خیلی کم سعی داریم در امور دخالت کنیم. حال این دخالت حتی در سطح عیب‌گیری یا حتی در سطح بالاتر مشارکت عملی و علمی برای بهبود شهر می تواند باشد. اما متاسفانه مردم خود درگیر مسایل فردی هستند و کمتر تمایل دارند وارد مسایل جامعه شوند.

 

  • شهردار

نکته آخر درباره انتخاب شهردار است. در شهرهای مختلف وقتی وارد جزییات مباحث انتخاب شهردار می شویم برآیند حرفها حول محور افراد است. مثلا در شهر فلان آقای یک و دو و سه مطرح هستند. اما چیزی که در این بین کمتر کسی درباره آن حرفی می زند برنامه‌ و طرح چه برای شهر چه برای انتخاب شهردار است. به عبارت دیگر معیار انتخاب شهردار تا به حال فرد بود تا برنامه. پیشنهاد من به منتخبین کنونی شوراهای استان این است که دو کار مهم برای انتخاب به ترتیب انجام دهند: اولا دوستان باید با هم دیگر بنشینند و برآیند خواسته‌ها و مشکلات شهر را استخراج کنند و به توافق نسبی برسند. دوما باید به دنبال فردی باشند که بتواند براساس برنامه این خواسته‌های و مشکلات را مرتفع کند. متاسفانه ادوار قبلی شوراها این دو کار را برعکس انجام می دادند. یعنی اول فردی را می یافتند بعد سراغ مشکلات و خواسته می رفتند تا او آنها را حل کند. این حرکت باعث دوگانگی در مدیریت شهری و تضادهای گوناگون میان شهرداری و شورا خواهد شد.

ضعف مفرط در مدیریت بحران در ایرانشهر

۱۲ مرداد ۱۳۹۲ بدون دیدگاه

افتادن دکل فشار قوی برق در ایرانشهر بر اثر  طوفان چند نکته درباره مسایل شهری و زیرساخت را پررنگ کرد.

  • شهر دارای زیرساخت بسیار ضعیف است. طوفان و گرد و خاک از مسایل جاری روزانه فصل تابستان در این استان است. وقتی که شدت این طوفان زیادتر می شود متاسفانه کلیه سیستم شهری فلج می شود. برق، سیستم آب‌رسانی، وسایل ارتباطات خیلی زود از مرحله استفاده خارج می شود. این نشان می‌دهد در این چند سال اخیر هیچ‌گونه تدبیری برای مقابله برای کاهش اثرات این حوادث اندیشه نشده است. نبود زیرساخت‌های مناسب یکی از موانع توسعه تجارت و خدمات رسانی شهری در شهرهای استان است.
  • ناکارآمدی مسئولین ذی‌ربط: حداقل مسایل شهری ایرانشهر را که به شخصا  تقریبا حدود شش سال است در رسانه وب مطرح کرده‌ام همان مشکلاتی که سال‌های اول وجود داشته هنوز پابرجا هستند. مسایل آب، برق و ارتباطات را بارها در جلسات و نوشته‌های شخصی انعکاس داده‌ایم ولی بسیاری مسئولین نالایق شهری به جای پذیرش این نظرات و اندیشدن برای رفع عیوب سعی در ماست‌مالی مشکلات و نپذیرفتن آنان داشته‌اند. ایرانشهر هنوز پس از سالیان سال وقتی یک باد ساده شروع به وزیدن می کند زیرساخت‌های آن شروع به لرزیدن و تخریب می کند. این نشانگر این امر است که مسئولین شهری هیچ برنامه ای برای مقابله با چنین رویدادهای نداشته و ندارند.
  • نبود فرهنگ عذرخواهی و اطلاع‌رسانی دقیق: متاسفانه مسئولین شهری تصمیمات بدون مطالعه و کارشناسی آنان برای مردم مصایب زیادی ایجاد کرده‌است اما آنان هیچگاه از این اشتباهات خود از مردم که ولی نعمت همه هستند عذر نخواستند. مثال آخرش همین نصب دکل‌های فشار قوی در خیابان‌های شهر بدون هیچ اصول مهندس و استحکام است. دکل‌ها در همان چند روز اول نصب بر روی دیوار سقوط کردند بعدا که اعتراضی صورت گرفت آنها را با سیم به درخت بسته شد؟! سوال اول این است که چرا در شهر؟ دوم چرا بدون هیچ اصل محکم‌سازی نصب شدند؟ یا نمونه دیگر همین تلفن اطلاع‌رسانی اتفاقات برق است. به محض آنکه برق قطع گردید فرد اپراتور از جوابگویی طفره می رود در صورتی که اساسی‌ترین فاکتور در زمان حوادث غیرمترقبه اطلاع‌رسانی دقیق به شهروندان است. حال فرماندار محترم می فرمایند ما تا ساعت فلان سرکار بودیم. در صورتی که ایشان همان روز اول این حادثه مثلا برای دکل‌های افتاده بود می توانستند دستور حذف آنها را از فضای شهری بدهند و در مرحله بعدی از مردم شهر پوزش بخواهند. حتی سایر مسئولین دیگر که در انجام وظیفه خود سهل‌انگاری می کنند چرا نباید از مردم عذر بخواهند؟ آیا تا به حال شنیده‌ایم فلان مسئول شهر به خاطر اشتباه یا کم‌کاری از مردم عذر بخواهد؟

چند پیشنهاد و راهکار

  • برنامه ریزی برای تقویت و بهبود زیرساخت‌های شهری از جمله آب، برق، ارتباطات
  • توصیه به احترام و اکرام حقوق مردم در دستگاه‌های اجرایی
  • تقویت برنامه‌های مدیریت بحران بخصوص بخش اطلاع‌رسانی
  • پذیرش مسئولیت اشتباهات از سوی برخی مسئولین
  • مسئولینی که سالیان سال در پست‌های مدیریتی بدون عملکرد قابل دفاع مانده‌اند با واگذار عرصه زمینه خدمت‌رسانی را برای کسان دیگر فراهم نمایند.

محیط زیست و مدیریت شهری

۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۲ ۴ دیدگاه

تا همین مدت‌ها پیش اگر کسی درباره مسایل محیط زیست صحبت می‌کرد اطرافیان نظرات او را به قول خودشان بسیار اروپایی یا باکلاس می دانستند. اما شدت گرفتن روند تخریب محیط زیست توسط همه مردم این کره بخصوص دولت‌ها و کارخانه‌ها باعث شد که مردم حساسیت بیشتری به اینگونه مسایل نشان دهند. البته هنوز مقدار و گستره حساسیت عمومی به مسایل زیست محیطی چندان همه گیر و دامنه دار نیست.

بلوچستان

مسئله محیط زیست و حفظ و نگهداری آن در ایران نیز از سال‌ها پیش مورد توجه جامعه بوده‌است. از بین بردن جنگل‌ها، آلودگی‌های صنعتی، آلودگی همیشگی هوای کلان‌شهرهای و یا ریزگردها که در فصل تابستان بخصوص زیاد می شوند از مسایل و دغدغه‌های مردم ایران است. البته نوع و شیوه برخورد با عوامل و عواقب این گونه رویدادها نیز از هر شهر و منطقه‌ای با منطقه‌ای دیگر متفاوت است. برخی از این عوامل حتی می تواند در سطح عمده دارای عواقب خطرناکی باشند. مانند ریزگردها که معمولا در تابستان برای ناحیه جنوبی و مرکزی کشور مشکلات حادی را باعث می شود.
نوع دیگر مسایل زیست محیطی هستند که تقریبا در همه مناطق شهری کمابیش به چشم می خورند. مسایلی همانند دفع غیراصولی پسماند‌ها و بازیافت آنها، استفاده‌ی بی رویه از پلاستیک یا سایر مواد دیربازیافت، عدم توسعه فضای سبز، آلودگی هوا و صوتی در همه‌ی شهرها تقریبا کمابیش یافت می شود. در شهرهای استان سیستان و بلوچستان به جز در شهرهای محدودی (زاهدان را اطلاع دارم) تفکیک زباله و مدیریت دفع پسماند تقریبا به صورت سنتی انجام می شود. نیروهای خدماتی زباله‌ها را پس از جمع‌آوری، آنها را در نواحی دور یا نزدیک شهر دفع می کنند. حتی در شهری مانند ایرانشهر سال گذشته مثلا زباله‌ها در ناحیه اطراف بلوار مکران (کمربندی) رها می شد. این مسئله باعث شده بود که بوی بد زباله در این منطقه بسیار آزاردهنده باشند. حال که دفع زباله را با این کیفیت دیدیم دیگر از تفکیک آن حرفی به میان نیاید بهتر است چون موضوعی بسیار غریب است. باز فصل امتحانات مدارس که می شود استفاده‌ی بی رویه کاغذ و عدم بازیافت این ماده فوق‌العاده مهم به میان می آید. چون این بحث قبلا صورت گرفته نیاز به تکرار مکررات نمی باشد.
تمیز نگاه داشتن محیط زیست و رعایت نکات کلیدی ساده درباره‌ی آن باعث حراست از این نعمت خدادادی خواهد شد. وظیفه هر انسانی است که با طبیعت با مهربانی رفتار کند تا طبیعت با او اینچنین کند. در وهله اول این وظیفه تک تک شهروندان است که به مسایل زیست محیطی حساسیت نشان دهند. نهادها، سازمان‌ها و کارخانه‌هایی که در جامعه ما وجود دارند باید الگوهای حفظ و حراست از محیط زیست و بهبود آن را سرلوحه‌ی برنامه‌های خود قرار دهند. نهاد‌های متولی مدیریت شهری باید در دو سطح بین-سازمانی و جامعه شهروندان برنامه‌هایی برای بهبود و حفاظت از منابع طبیعی داشته باشند. این نهادها می توانند با الگو قرار دادن شعار شهر سبز از روند تخریب محیط زیست جلوگیری کنند. یکی دیگر از جلوه‌های محیط زیست پاکیزه ارتقا شرایط زیبایی شهر و بهبود شرایط روحی و روانی افراد به باطبع آن است. آلودگی‌های محیطی علاوه بر آن که بر جسم انسان تاثیرگذار هستند می توانند آثار مخربی در روحیه افراد داشته باشند.